Serijal o Dannyu Oceanu i njegovih jedanaest, tj. dvanaest, pardon, trinaest prijatelja, hvaljen zbog lake redateljske ruke Stevena Soderbergha, karizmatične glumačke postave i zadovoljavajuće inteligentne razine čistog eskapizma u svojoj trećoj inscenaciji ostao je vjeran onome što je 2001. osvojilo milijune gledatelja. Prevarantsko-lopovska družina ovaj put pokušava osvetiti svog luckastog mentora Ruebena (Eliot Gould) koji je, prevaren i osramoćen, jedva preživio srčani udar. Krivac je Willie Bank (Al Pacino), arogantni vlasnik najnovijeg i najskupljeg hotela-kockarnice u Las Vegasu, opremljenog najsuvremenijim i neprobojnim sigurnosnim sustavom što kulerskom dvojcu Danny Ocean (George Clooney) – Rusty Ryan (Brad Pitt) predstavlja tek lagani izazov. Ono što Soderbergh već trima filmovima želi i uspijeva postići jest suvremena verzija vizije Las Vegasa koju su u njedra popularne kulture usadili originalni Danny Ocean i prijatelji (Frank Sinatra, Dean Martin i ostatak “rat packa”). Poveznica s uzorima je metafora rukovanja sa Sinatrom, ta američka verzija pozivanja na stare pravice, na svojevrsni kodeks časti u gradu trijumfa i propasti, koji ustupa mjesto novome, beskrupuloznome. No trijumf uma nad tehnologijom i časti nad praznom gladi za profitom, trijumf stila nad konfekcijom, ako želite, “Oceanovih trinaest” odnosno cijelom serijalu daje notu uzvišenosti kojom on, uz svesrdnu pomoć rijetko usklađene glumačke postave i razigrane režije nadilazi objektivne zamjerke koje se tiču ponekad nejasnih scenarističkih rješenja i inzistiranja na već tri puta viđenim štosevima. U eri štancerske filmske industrije nećete naći bolji primjer snage autorstva jer bi ovo u rukama manje talentiranog redatelja od Stevena Soderbergha bila katastrofa. Ovako je riječ o iznadprosječno uspjelom i zabavnom filmu koji ciničnom gledatelju može povratiti nadu u hollywoodski mainstream.
(Petar Čavlović/Vip.hr)